C2026

Skip to content Subscribe Foreign Affairs

Menu The Predatory Hegemon How Trump Wields American Power Stephen M. Walt March/April 2026 Published on February 3, 2026

Adam Maida Listen Share & Download Print Save Ever since Donald Trump first became U.S. president, in 2017, commentators have searched for an adequate label to describe his approach to U.S. foreign relations. Writing in these pages, the political scientist Barry Posen suggested in 2018 that Trump’s grand strategy was “illiberal hegemony,” and the analyst Oren Cass argued last fall that its defining essence was a demand for “reciprocity.” Trump has been called a realist, a nationalist, an old-fashioned mercantilist, an imperialist, and an isolationist. Each of these terms captures some aspects of his approach, but the grand strategy of his second presidential term is perhaps best described as “predatory hegemony.” Its central aim is to use Washington’s privileged position to extract concessions, tribute, and displays of deference from both allies and adversaries, pursuing short-term gains in what it sees as a purely zero-sum world.

Given the United States’ still considerable assets and geographic advantages, predatory hegemony may work for a time. In the long run, however, it is doomed to fail. It is ill suited for a world of several competing great powers—especially one in which China is an economic and military peer—because multipolarity gives other states ways to reduce their dependence on the United States. If it continues to define American strategy in the coming years, predatory hegemony will weaken the United States and its allies alike, generate growing global resentment, create tempting opportunities for Washington’s main rivals, and leave Americans less secure, less prosperous, and less influential.

APEX PREDATOR Over the past 80 years, the broad structure of world power has gone from bipolarity to unipolarity to today’s lopsided multipolarity, and U.S. grand strategy has shifted along with those changes. In the bipolar world of the Cold War, the United States acted as a benevolent hegemon toward its close allies in Europe and Asia because American leaders believed their allies’ well-being was essential to containing the Soviet Union. They used American economic and military supremacy freely and sometimes played hardball with key partners, as President Dwight Eisenhower did when Britain, France, and Israel attacked Egypt in 1956 or as President Richard Nixon did when he took the United States off the gold standard in 1971. But Washington also helped its allies recover economically after World War II; created and, for the most part, followed rules intended to foster mutual prosperity; collaborated with others to manage currency crises and other economic disruptions; and gave weaker states a seat at the table and a voice in collective decisions. U.S. officials led, but they also listened, and they rarely tried to weaken or exploit their partners.

During the unipolar era, the United States succumbed to hubris and became a rather careless and willful hegemon. Facing no powerful opponents and convinced that most states were eager to accept American leadership and embrace its liberal values, U.S. officials paid little attention to other states’ concerns; embarked on costly and misguided crusades in Afghanistan, Iraq, and several other countries; adopted confrontational policies that drove China and Russia together; and pushed to open global markets in ways that accelerated China’s rise, increased global financial instability, and eventually provoked a domestic backlash that helped propel Trump to the White House. To be sure, Washington sought to isolate, punish, and undermine several hostile regimes during this period and sometimes paid scant attention to other states’ security fears. But both Democratic and Republican officials believed that using American power to create a global liberal order would be good for the United States and for the world and that serious opposition would be confined to a handful of minor rogue states. They were not averse to using the power at their disposal to compel, co-opt, or even overthrow other governments, but their malevolence was directed at acknowledged adversaries and not toward U.S. partners.

Subscribe to Foreign Affairs This Week Our editors’ top picks, delivered free to your inbox every Friday.

Enter your email here. Sign Up

• Note that when you provide your email address, the Foreign Affairs Privacy Policy and Terms of Use will apply to your newsletter subscription.

Under Trump, however, the United States has become a predatory hegemon. This strategy is not a coherent, well-thought-out response to the return of multipolarity; in fact, it is exactly the wrong way to act in a world of several great powers. It is instead a direct reflection of Trump’s transactional approach to all relationships and his belief that the United States has enormous and enduring leverage over nearly every country in the world. The United States is like “a big, beautiful department store,” said Trump in April 2025, and “everybody wants a piece of that store.” Or as he said in a statement shared by White House Press Secretary Karoline Leavitt, the American consumer is “what every country wants that we have,” adding, “To put it another way, they need our money.”

During Trump’s first term, more experienced and knowledgeable advisers such as Defense Secretary James Mattis, Treasury Secretary Steven Mnuchin, White House Chief of Staff John Kelly, and National Security Adviser H. R. McMaster kept Trump’s predatory impulses in check. But in his second term, his desire to exploit other states’ vulnerabilities has been given full rein, empowered by a cadre of appointees selected for their personal loyalty and by Trump’s growing if misplaced confidence in his own grasp of world affairs.

DOMINANCE AND SUBMISSION A predatory hegemon is a dominant great power that tries to structure its transactions with others in a purely zero-sum fashion, so that the benefits are always distributed in its favor. A predatory hegemon’s primary goal is not to build stable and mutually beneficial relations that leave all parties better off but to ensure that it gains more from every interaction than others do. An arrangement that leaves the hegemon better off and its partners worse off is preferable to an arrangement in which both sides gain but the partner gains more, even if the latter case yields larger absolute benefits for both parties. A predatory hegemon always wants the lion’s share.

All great powers engage in acts of predation, of course, and they invariably compete for relative advantage. When dealing with rivals, all states try to get the better end of any deal. What distinguishes predatory hegemony from typical great-power behavior, however, is a state’s willingness to extract concessions and asymmetric benefits from its allies and adversaries alike. A benign hegemon imposes unfair burdens on its allies only when necessary, because it believes that its security and wealth are enhanced when its partners prosper. It recognizes the value of rules and institutions that facilitate mutually beneficial cooperation, are perceived as legitimate by others, and are enduring enough that states can safely assume that those rules will not change too often or without warning. A benevolent hegemon welcomes positive-sum partnerships with states that have similar interests, such as keeping a common foe in check, and may even allow others to reap disproportionate gains if doing so would leave all participants better off. In other words, a benign hegemon strives not only to advance its own power position but also to provide what the economist Arnold Wolfers called “milieu goals”: it seeks to shape the international environment in ways that make the naked exercise of power less necessary.

By contrast, a predatory hegemon is as likely to exploit its partners as it is to take advantage of a rival. It may use embargoes, financial sanctions, beggar-thy-neighbor trade policies, currency manipulation, and other instruments of economic pressure to force others to accept terms of trade that favor the hegemon’s economy or to adjust their behavior on noneconomic issues of interest. It will link the provision of military protection to its economic demands and expects alliance partners to support its broader foreign policy initiatives. Weaker states will tolerate these coercive pressures if they are heavily dependent on access to the hegemon’s larger market or if they face still greater threats from other states and must therefore depend on the hegemon’s protection, even if it comes with strings attached.

Protesting U.S. tariffs in front of the U.S. embassy in Brasília, August 2025 Protesting U.S. tariffs in front of the U.S. embassy in Brasília, August 2025 Mateus Bonomi / Reuters Because a predatory hegemon’s coercive power depends on keeping other states in a condition of permanent submission, its leaders will expect those within its orbit to acknowledge their subordinate status through repeated, often symbolic, acts of submission. They might be expected to pay a formal tribute or be called on to openly acknowledge and praise the hegemon’s virtues. Such ritual expressions of deference discourage opposition by signaling that the hegemon is too powerful to resist and by portraying it as wiser than its vassals and therefore entitled to dictate to them.

Predatory hegemony is not a new phenomenon. It was the basis for Athens’s relations with weaker city-states in its empire, a dominion that Pericles himself, the preeminent Athenian leader of his time, described as a “tyranny.” The premodern, Sinocentric system in East Asia rested on similar relations of dependence, including the payment of tribute and ritualized subservience, although scholars disagree about whether it was consistently exploitative. The desire to extract wealth from colonial possessions was a central

Ga naar hoofdinhoud. Sla menu over, ga naar het artikel

Mijn ND Abonneer Nieuws Geloof Opinie Mensen Cultuur Vacatures

Nieuws Krant Podcasts Puzzels Mijn nieuws

Luisteren Hoe de spanning over de synode van Assen omsloeg in schrik. ‘Synodeleden barstten in snikken uit’ Geschiedenis De gereformeerde synode van Assen 1926 vergaderde over een splijtzwam die de Gereformeerde Kerken dreigde te scheuren. Op de derde dag gebeurde er iets ergs. Willem Bouwman Willem Bouwman dinsdag 3 februari 2026, 02:17 Torenlaan 18 in Assen, het pand links van de steeg, was het logeeradres van dominee en synodelid Johannes de Moor. Torenlaan 18 in Assen, het pand links van de steeg, was het logeeradres van dominee en synodelid Johannes de Moor. beeld: Google Maps In het kort In de rubriek Hier gebeurde het vertelt Willem Bouwman over plekken waar ooit iets boeiends of belangrijks gebeurde, vaak met een knipoog naar de actualiteit. In 1926 werden de Gereformeerde Kerken verscheurd door een conflict over de vraag of de slang in het paradijs hoorbaar en zichtbaar tot Eva had gesproken. De generale synode in Assen ging erover vergaderen, maar toen ze nog maar net was begonnen was, gebeurde er iets vreselijks. Zelden is een kerkvergadering met zo veel spanning tegemoet gezien als de generale synode van de Gereformeerde Kerken in januari 1926 in Assen. De synode werd voorafgegaan door een bidstond op maandag 25 januari, die werd geleid door dominee Johannes de Moor uit Utrecht.

De spanning sloeg om in schrik toen hem iets ernstigs overkwam.

Tekst loopt door onder de advertentie De synode van Assen 1926 zou zich buigen over de zaak van ‘de sprekende slang’. De hoofdpersoon in deze zaak was Johannes Geelkerken, sinds 1915 predikant van de Gereformeerde Kerk in Amsterdam-Zuid.

Geelkerken viel op door zijn eigenzinnige meningen, die door een groot deel van het kerkvolk met de nodige zorg werden aangehoord. Geelkerken zou niet goed gereformeerd zijn.

In 1924 verwekte hij grote opschudding met een preek over de slang in het paradijs. Volgens het bijbelboek Genesis sprak de slang tot Eva en verleidde haar tot zonde, de zondeval in het paradijs, waardoor de zonde in de wereld was gekomen.

De preek van dominee Johannes Geelkerken over de ‘sprekende slang’ bleek de eerste windvlaag van een zware storm. - beeld: Publiek domein

Geelkerken vroeg zich af of de slang werkelijk gesproken had. Voor de gereformeerden was dat geen vraag: natuurlijk had de slang hoorbaar en zichtbaar gesproken. Maar Geelkerken meende dat men die vraag beter in het midden kon laten.

Daartegen maakte een gemeentelid, Hidde Marinus, bezwaar. Het was de eerste windvlaag in een storm die twee jaar lang over de Gereformeerde Kerken zou razen. Binnen het kerkgenootschap zorgde de zaak van de sprekende slang voor strijd en verbittering, daarbuiten voor spot en verbijstering.

Een hoofdrol in het eindspel was weggelegd voor dominee De Moor.

De generale synode die in januari 1926 in Assen bijeenkwam, moest de storm tot bedaren brengen. Zij zou een oordeel vellen over de vele bezwaarschriften die tegen Geelkerken waren ingebracht, en daarmee over Geelkerken zelf. De gereformeerden hielden hun adem in.

Een hoofdrol in het eindspel was weggelegd voor dominee De Moor.

Een van de voormannen Geelkerken en De Moor waren generatiegenoten. Geelkerken werd geboren in 1879, De Moor in 1878. Beiden waren gepromoveerd, Geelkerken op de empirische godsdienstpsychologie, De Moor op de oudtestamentische profeet Maleachi.

Beiden waren geïnteresseerd in kunst en literatuur en lieten zich uit over ‘de vragen des tijds’. Beiden genoten enige status als grotestadspredikant. Geelkerken stond in Amsterdam, De Moor in Utrecht.

Portret van dominee Johannes de Moor, uitgegeven na zijn overlijden. beeld: Publiek domein

Het verschil was dat Geelkerken tot de dissidenten werd gerekend en De Moor een van de gereformeerde voormannen was. In 1912 was De Moor benoemd tot hoogleraar aan de Theologische School in Kampen, waarvoor hij had bedankt. In 1914 en 1923 was hij voorzitter van de generale synode geweest.

Sommigen was het opgevallen dat De Moor de laatste tijd verouderd en snel grijs geworden was. In augustus 1925 was hij op het station in Nijmegen onwel geworden, waarna hij zes weken rust moest nemen.

Op de foto Op maandagavond 25 januari 1926 sprak De Moor tijdens de bidstond die aan de synode voorafging. Ademloos werd er geluisterd naar zijn preek, waarin hij aandrong op wijsheid en voorzichtigheid.

De volgende dag kwam de synode voor het eerst bijeen. Op weg naar de vergaderzaal waren de voornaamste leden, onder wie vele hoogleraren en ook De Moor, door een persfotograaf gefotografeerd.

Met een tas onder de linkerarm en een gebolde hoed op het hoofd stapte hij kwiek en fief het blikveld van de camera binnen. ‘s Avonds stond de foto in de kranten.

Tien prominente deelnemers aan de synode: 1 voorzitter dominee K. Fernhout; 2 dominee J.C. de Moor; 3 professor G.H.J.W.J. Geesink (VU); 4 professor H.H. Kuyper (VU); 5 professor F.W. Grosheide (VU); 6 professor T. Hoekstra (Kampen); 7 professor J. Ridderbos (Kampen); 8 professor H. Bouwman (Kampen); 9 dominee J.J. Miedema; 10 dominee W. Breukelaar - beeld: delpher

De Moor werd voorzitter van een commissie die moest uitzoeken of de synode bevoegd was de kwestie te bespreken. Die commissie kwam op woensdag 27 januari bijeen. Het Algemeen Handelsblad bracht het gerucht de wereld in, dat het er heftig aan toe ging. ‘De discussies werden al scherper en scherper’, schreef het Handelsblad. ‘Allerlei persoonlijkheden werden door de leden elkaar tenslotte toegevoegd.’

Dat werd door de synode scherp tegengesproken. De bespreking zou een ‘zeer broederlijk’ karakter hebben gedragen.

Zes kinderen Rond vier uur begaf De Moor zich naar de woning van ouderling Veeninga aan de Torenlaan 18, waar hij logeerde. Onderweg voelde hij zich onwel. Tijdens de thee werd het niet beter, al gauw moest hij naar bed worden gebracht. De arts die ingeroepen werd, constateerde een beroerte. De Moors echtgenote arriveerde om kwart over tien, maar kon haar man niet meer spreken. Hij was niet meer bij kennis.

Rond half twaalf stierf hij. De Moor, vader van zes kinderen, was 47 jaar.

‘Hoe heerlijk midden uit de worsteling van de strijdende kerk opgenomen te worden in de vreugde der triumfeerende.’

De synode, die zo laat nog in vergadering bijeen was, werd meteen geïnformeerd. Sommige synodeleden barstten in snikken uit.

De volgende ochtend sprak synodevoorzitter Fernhout een herdenkingswoord. Hij zag glans in het overlijden van De Moor. ‘Hoe heerlijk midden uit de worsteling van de strijdende kerk opgenomen te worden in de vreugde der triumfeerende.’ Fernhout liet de synode Psalm 103 vers 8 zingen: ‘Gelijk het gras is ons kortstondig leven.’

Op maandag 1 februari 1926 werd Johannes de Moor onder zeer grote belangstelling in zijn woonplaats Utrecht begraven.

Ga direct naar inhoudGa naar ‘artikel luisteren’

Serieuze concurrentie voor Visa en Mastercard? Europese betaalmethoden slaan handen ineen

interview Daniel van Delft | directeur Wero Nederland IDeal-opvolger Wero wilde al een serieuze Europese concurrent worden voor de overheersende Amerikaanse betaalmethoden. Door vergaande samenwerking met Scandinavische en Zuid-Europese concurrenten, moet dat in 2027 in minstens dertien landen al lukken.

Eva SmalEva Smal Eva Smal

Eva Smal Gepubliceerd op 2 februari 2026 om 10:00 Leestijd 4 minuten

Luister

De nieuwe alliantie van Europese betaalmethoden moet werken voor onderlinge betalingen tussen consumenten, webwinkels en toonbankbetalingen. De nieuwe alliantie van Europese betaalmethoden moet werken voor onderlinge betalingen tussen consumenten, webwinkels en toonbankbetalingen. Foto Getty

Vijf Europese betaalmethoden, waaronder iDeal-opvolger Wero, willen op korte termijn vergaand samenwerken. Het doel: sneller een Europees alternatief werkend te hebben voor de Amerikaanse betaalmethoden die nu overheersend zijn in het betalen in Europa. Dat maakten de partijen achter de betaalmethodes Bancomat (Italië), Bizum (Spanje), MB Way (Portugal) en Vipps MobilePay (Scandinavische landen) samen met het bedrijf achter Wero, European Payments Initiative (EPI), deze maandag bekend.

„Het idee achter de afspraak tussen deze partijen is dat we ze interoperabel maken: het aan elkaar knopen van de betaalmethodes”, legt Daniel van Delft, hoofd van de EPI-operatie in Nederland, uit. „Het idee is dat een Spanjaard, die gebruik maakt van Bizum om online te betalen, in de toekomst in een Nederlandse webwinkel kan afrekenen, die is aangesloten op Wero. En dat andersom een Belg met zijn Wero-app in een restaurant in Italië kan afrekenen waar Bancomat op de deur staat.”

Net zoals vroeger Nederlandse winkels waar kon worden gepind te herkennen waren aan het blauw-witte logo van PIN, moet de Europese samenwerking ook een herkenbare naam en logo krijgen – welke zijn nog niet bekend. De nieuwe samenwerking hoopt al in 2027 onderlinge digitale betalingen – zeg maar ’tikkies’ – interoperabel te krijgen, waarna heel snel webwinkel- en toonbankbetalingen moeten volgen. Daarmee moet een serieuze concurrent ontstaan voor Mastercard en Visa, die nu de toonbankbetalingen overheersen – bijvoorbeeld in Nederland lopen alle pasbetalingen via een van die twee bedrijven. En ook voor PayPal, dat bijvoorbeeld in Duitsland een groot aandeel heeft in online betalingen.

Om de de verschillende betaalschema’s interoperabel te maken, moet een ‘switch’ opgezet worden Om al die systemen goed met elkaar te laten samenwerken moet nog wel van de grond af een soort centrale ‘switch’ worden gebouwd. Die moet de betalingen van de verschillende betaalmethodes gaan omzetten, zodat ze binnen enkele milliseconden kunnen worden doorgestuurd en verwerkt op de betaalrekening van de klanten en de winkeliers.

CV Betalen als rode draad Daniel van Delft (1970) is ceo van Currence, het bedrijf achter iDeal. Nu iDeal overgaat in Wero, leidt hij ook de operatie van Wero in Nederland. Daarvoor concentreerde hij zich ook op betalen: bij Visa en Fortis Bank Nederland.

De partijen die nu gaan samenwerken bedienen gezamenlijk nu al 130 miljoen klanten: in dertien landen, waaronder twaalf EU-landen en Noorwegen. Het initiatief staat open voor aansluiting van alle Europese landen, zoals ook Zwitserland. Die kunnen aansluiten met hun eigen nationale betaalmethode, of aansluiten bij een van de betrokken partijen, zoals Wero. Van Delft: „In principe gaan we hiermee een versnelling aanbrengen in de Wero-ambitie om Europees betalen mogelijk te maken.”

We+euro=Wero Aan Wero wordt al vijf jaar gewerkt door een groep in Duitsland, Frankrijk en België actieve banken, onder de vlag van EPI (European Payments Initiative). Drie jaar geleden sloten Rabobank, ABN Amro en ING zich hierbij aan, met medeneming van de Nederlandse betaalmethode iDeal. Vorig jaar werd de naam Wero [We+euro] gelanceerd. Onder leiding van Van Delft, de ceo van iDeal en de Nederlandse vestiging van EPI, werkt het team van iDeal nu mee aan de ontwikkeling van Wero tot dé betaalmethode voor in ieder geval Nederland, Frankrijk, Duitsland, België en binnenkort Luxemburg.

Was niet het idee dat Wero dé pan-Europese betaalmethode zou worden? Lijkt me dat je met deze samenwerking een deel van de potentiële groei weghaalt. Waarom zou je als Spanjaard nog naar Wero overstappen als je gewoon overal met Bizum kan betalen? Van Delft: „Ja, dat was ons voorkeursscenario geweest. Maar we merken dat het in sommige landen moeilijk is om afscheid te nemen van de nationale betaalmethode – zoals de Nederlandse banken wel hebben gedaan met iDeal. En dan is deze interoperabiliteit een mooi alternatief om voor de klanten van Wero, zowel de consumenten als winkeliers, sneller Europees bereik te krijgen.”

Lees ook Europese online betaalmethode ‘Wero’ is een eerste stap in de strijd tegen de Amerikaanse dominantie „Deze samenwerking zorgt ervoor dat als jij over de grens wilt betalen, of wanneer een klant uit het buitenland [binnen de nu dertien deelnemende landen] in jouw webwinkel iets wil bestellen, je niet meer hoeft terug te vallen op internationale betaalmethodes. Je kan dan betalen onder de Europese regels en het Europese toezicht.”

Afhankelijkheid van Amerikanen Nu zijn in veel landen Mastercard en Visa duopolist als het gaat om kaartbetalingen, en PayPal qua online betalingen. Nog maar in dertien landen is een nationale betaalmethode voor kaartbetalingen – de PIN-methode in Nederland verdween in 2012. Daardoor vallen de betalingen van veel Europese consumenten onder Amerikaanse wetgeving en sancties. Ondanks al jaren aandringen van onder meer de Europese Centrale Bank, is er tot nu toe geen pan-Europese concurrent tot stand gekomen.

Waarom lukt het nu wel een stap te zetten? Van Delft: „Urgentie. Het is veel meer opportuun dan twee jaar geleden, door de geopolitieke ontwikkelingen. En het is belangrijk om te beseffen dat de wil om iets te veranderen terwijl het goed werkt, niet zo groot is. Dat de Europese soevereiniteit nu zo belangrijk is geworden, is de belangrijkste drijvende kracht om het nu wel te doen.”

Daniel van Delft: „Dat de Europese soevereiniteit nu zo belangrijk is geworden, is de belangrijkste drijvende kracht om het nu wel te doen.” Daniel van Delft: „Dat de Europese soevereiniteit nu zo belangrijk is geworden, is de belangrijkste drijvende kracht om het nu wel te doen.” Foto Wero

De Europese Centrale Bank en Europese Unie werken ondertussen ook aan de digitale euro, die eveneens een grote rol wordt toegedicht in de Europese soevereiniteit. De banken achter Wero lieten eerder duidelijk blijken dat ze zich zorgen maken: als alle banken in de invoering van de digitale euro moeten investeren, investeren ze niet zo snel ook nog in Wero.

Heeft bij de versnelling die er nu komt met deze samenwerking, meegespeeld dat de digitale euro er wel lijkt te komen? „Het heeft wel meegespeeld denk ik. Maar mijn overtuiging is dat alle vormen om tot Europese soevereiniteit te komen moeten kunnen bestaan. Dus Wero. De digitale euro. En nu deze interoperabiliteit. We moeten het vervolgens duidelijk uitleggen aan de consument, zodat die een keuze kan maken. Waardoor die misschien de ene keer voor Wero kiest, en de andere keer voor de digitale euro.”

Lees ook Digitale euro voor dummies „Maar we moeten wel eerlijk zijn. Dat we kunnen betalen met een digitale euro, moet zich eerst maar eens bewijzen. Er wordt gesproken over 2029 om live te gaan.” De Europese Commissie en de EU-lidstaten hebben daarvoor groen licht gegeven, maar het Europees Parlement moet zich dit voorjaar nog uitspreken. „Mijn vermoeden is toch – ik loop al een tijd mee in de praktijk van het betalen – dat dit soort projecten uitlopen. Misschien lukt 2030. Maar als het dan komt, dan moeten we dat als banken en betaalinstellingen gewoon ook kunnen invoeren. Want de digitale euro moet ons ook op andere vlakken, bijvoorbeeld als het gaat om monetair beleid, onafhankelijker maker, stabieler. „

Maar het helpt wel toch, in die concurrentieslag met de digitale euro, als dit al in 2027 werkt? „Ja, hoe sneller, hoe beter. Maar 2027 is heel dichtbij. Zo’n switch bouw je ook niet van vandaag op morgen. Dat moeten we heel goed met elkaar door denken. Je moet er bijvoorbeeld voor zorgen dat de rechten die je hebt als je met Wero betaalt – aankoopbescherming bijvoorbeeld [in Nederland moet dat nog komen], dat je die ook hebt bij een Italiaanse retailer met Bancomat. Dat is echt ingewikkeld.”

Lees ook Europa moet nu doorzetten met eigen betaalsysteem: ‘We willen geen kill switch voor ons betalingsverkeer’ Benieuwd naar meer van NRC? Als NRC-abonnee heb je onbeperkt toegang tot alle artikelen. Investeer in onze journalistiek en blijf geïnformeerd. Word nu ook abonnee.

Ik word abonnee Al abonnee? Inloggen

Deel

Mail de redactie Meer van het onderwerpEuropese Unie Wat is er van het Buy European-voornemen terechtgekomen? 22 minuten geleden

Nederlandse boeren mogen sinds 1 januari een derde minder mest uitrijden. Hoe gaat dat? ‘Het voelt krom en het is krom’ 14 uur geleden

De journalistieke principes van NRC Voor alle Plus-abonnees Schrijf je in voor de nieuwsbrief NRC Europa Europaredacteuren praten je bij over de belangrijkste ontwikkelingen in de EU

Inschrijven NRC Over ons Werken bij Auteursrecht Privacy Leverings­voorwaarden NRC Code Onze app Archief Adverteren E-book Mijn NRC Neem een abonnement Inloggen Account aanmaken Digitale krant Mijn abonnementen The New York Times Nieuws uit de regio Service & bezorging Nieuwsbrieven Privacyvoorkeuren Contact Redactie Opinieredactie De ombudsman Colofon AdSales Klantenservice Familieberichten NRC-websites Mediahuis NRC NRC Carrière NRC Webwinkel NRC Lezersfonds