Houten

Hilde Wendel (VVD): ‘Het kan niet zo zijn dat privacy criminelen beschermt’

Puck Sie

In het kort Na de verkiezingen van 29 oktober telt de Tweede Kamer 55 nieuwkomers. Wie zijn zij en wat zijn hun ambities? Het FD maakt kennis met een aantal van hen. Vandaag Hilde Wendel (VVD), die het woord voert over de ouderenzorg en justitieonderwerpen.

Als de leeftijdsgrens voor alcohol in 2014 verschuift van zestien naar achttien jaar, komt Hilde Wendel erachter dat ‘de politiek’ zich ook met haar leven bemoeit. Als tiener mag ze anderhalf jaar drinken, en dan opeens niet meer.

Haar vrienden moeten nog altijd lachen als VVD-Kamerlid Wendel (1996) vertelt dat dit voor haar een aanleiding is geweest om zich te verdiepen in de politiek. ‘Achteraf was dat natuurlijk heel liberaal om te zeggen: “Wie bepaalt dat voor mij? Dat maak ik zelf wel uit”.’

Wendel, geboren in Emmen, komt niet uit een politiek nest. Haar oma plakte wel fanatiek VVD-posters in het raam tijdens verkiezingstijd en was fan van Mark Rutte, maar diepgaande gesprekken over politiek voerden ze niet. ‘Als het al over politiek ging in mijn omgeving, dan was het: “Daar in het verre Den Haag zijn ze met van alles bezig, maar niet met ons”.’

Ook de invoering van het leenstelsel voor studenten maakt Wendel politiek nieuwsgierig. Net als de discussie over de sluiting van gevangenissen in Veenhuizen, een dorp waar ze vlakbij opgroeit. De penitentiaire inrichting is een belangrijke werkgever in de regio.

‘Ik dacht: laat ik me in de politiek verdiepen, in plaats van klagen dat de politiek zich niet met ons bezighoudt’, zegt Wendel. ‘Ik ging bijna studeren, en dat leek me ook een goede basis voor mijn volwassen leven. Zeker omdat ik iemand ben met een mening. Dan moet ik wel weten hoe dingen in elkaar zitten.’

Discussie Ze gaat kijken bij verschillende politieke jongerenorganisaties en blijft hangen bij de JOVD. Bij de onafhankelijke liberale jongerenclub lopen niet alleen VVD’ers rond, maar ook mensen die op JA21, D66 of het CDA stemmen. Er wordt volop gediscussieerd. ‘Bij de JOVD is iedereen het vooral altijd met elkaar oneens, dus daar kun je echt je eigen mening vormen.’

Wendel wordt in 2020 voorzitter van de JOVD. In coronatijd is het niet makkelijk om al die verschillende standpunten te verenigen. Sommige leden willen per se een activiteit organiseren, omdat jongeren zo eenzaam zijn tegen – de maatregelen van het kabinet in. Anderen vragen juist om extra voorzichtigheid vanwege kwetsbare familieleden. ‘Dat waren twee uitersten. Ik ben blijven luisteren, maar ik was ook eerlijk. Dan zei ik: “Ik snap dat je dat vindt, maar zo’n activiteit gaan we gewoon echt niet doen”.’

Zorgfraude Als tiener had Wendel nooit voorzien dat ze ooit Tweede Kamerlid zou worden, maar dat verandert tijdens haar werk als adviseur op het gebied van veiligheid. Ze ziet gemeenten tegen dezelfde dilemma’s aanlopen bij de aanpak van ondermijning: privacyregels. Wendel: ‘Kwaaier kun je me niet krijgen. Privacy is er met een reden, maar het kan niet zo zijn dat die criminelen beschermt in plaats van hardwerkende Nederlanders.’

Als een probleem op meer plekken speelt, ligt de oplossing in Den Haag, zegt Wendel. ‘Misschien moet ik dan ook naar Den Haag, dacht ik.’ In 2025 staat ze voor de tweede keer op de VVD-lijst, dit keer op een verkiesbare plek.

In de Tweede Kamer voert Wendel het woord over justitieonderwerpen als de Autoriteit Persoonsgegevens, en over de ouderenzorg (als jongste VVD’er in de fractie). Haar veiligheidsachtergrond komt van pas, zegt Wendel. Ook zorgorganisaties kunnen niet altijd gegevens delen, terwijl ze zien dat er iets misgaat. Ze wil daarom het delen van informatie beter regelen. ‘In de langdurige zorg vindt nogal wat fraude plaats. Naar schatting verdwijnt tenminste €10 mrd per jaar in de zakken van criminelen, terwijl mensen die echt goede zorg nodig hebben, die niet krijgen.’

Lees het volledige artikel: https://fd.nl/politiek/1580803/hilde-wendel-het-kan-niet-zo-zijn-dat-privacy-criminelen-beschermt?utm_medium=email&utm_source=nieuwsbrief&utm_campaign=fd-avondnieuwsbrief&utm_content=1352435_52161_20260107&utm_term=A

Aanvallen, kopen of investeren? Hoe Trump in Groenland zijn zin probeert te krijgen

Jean Dohmen

In het kort Washington sluit militair geweld niet uit om Groenland, overzees deel van Denemarken, te annexeren. Een invasie is helemaal niet nodig om de Amerikaanse militaire aanwezigheid op het strategische eiland te vergroten. Kopenhagen en Washington sloten in 1951 een verdrag over de defensie van Groenland. Donald Trump blijft de confrontatie zoeken met Denemarken over Groenland. De Amerikaanse president herhaalde zijn dreigement om het eiland aan te vallen. Hoe kan Washington zijn invloed op Groenland vergroten? Het FD zet drie scenario’s op een rij.

Rekruten van de Deense marine besturen een hondenslee in Noord-Groenland, onderdeel van een training voor lidmaatschap van de Sirius-hondensleepatrouille.

Scenario 1: Trump valt aan Dat Trumps dreigement om Groenland desnoods met geweld in te nemen serieus wordt genomen, bleek dinsdag. De politieke leiders van de belangrijkste Europese Navo-bondgenoten van Denemarken zagen zich genoodzaakt met een gezamenlijke verklaring te komen waarin zij het belang van ‘soevereiniteit, territoriale integriteit en onschendbaarheid van de grenzen’ onderstreepten.

Washington is zonder enige twijfel militair in staat het bijna 2,2 miljoen vierkante kilometer grote eiland in het noordpoolgebied te veroveren. Er wonen iets meer dan 56.000 mensen. In het noordwesten hebben de VS bovendien al een belangrijke militaire basis, Pituffik Space Base. De VS maken zich zorgen over de toenemende aanwezigheid van Rusland en China in het gebied.

De Deense verdediging van Groenland wordt gecoördineerd vanuit het Joint Arctic Command in de Groenlandse hoofdstad Nuuk. Het Deense leger is geen partij voor de Amerikanen. Het heeft volgens de militaire website Forces News zeven patrouilleboten in de regio, waarvan een aantal is uitgerust met zware machinegeweren en Stinger-luchtdoelraketten. Voor patrouilles op land zijn zes hondensleeteams beschikbaar.

Denemarken geeft toe de verdediging van Groenland te hebben verwaarloosd. De vraag is of Trump een aanval, als puntje bij paaltje komt, aandurft. Dreigen met geweld gaat al ver, een daadwerkelijke Amerikaanse invasie zou het einde van de Navo kunnen betekenen.

Scenario 2: hij doet een bod Het lijkt waarschijnlijker dat Trump met zijn dreigende taal de druk op Kopenhagen probeert op te voeren om een voor de VS gunstige deal te sluiten. De president heeft al vaker aangegeven Groenland wel te willen kopen van de Denen. Vanuit Amerikaans perspectief is de gedachte niet vreemd. De VS hebben vaker land gekocht: in 1803 Louisiana voor $15 mln, in 1819 Florida voor $5 mln, in 1867 Alaska voor $7,2 mln.

Iets meer dan honderd jaar geleden, in 1917, namen de Amerikanen al eens Deens grondgebied over. Washington betaalde volgens de rechtse denktank American Action Forum $25 mln voor de Deense Antillen, nu de Amerikaanse Maagdeneilanden.

Kopenhagen wilde destijds van de eilanden af, maar met Groenland ligt dat duidelijk anders. De Denen sloegen in 1868 al eens een bod van $5,5 mln af. In 1946 zeiden ze nog een keer nee, toen tegen een bod van $100 mln. Volgens de denktank is de grondstoffenvoorraad (mineralen en energie) van Groenland op papier $4400 mrd waard, al is winning ervan vanwege de barre omstandigheden op het eiland niet overal realistisch. De denktank komt na nog wat aanvullende calculaties tot een waarde van zo’n $2800 mrd.

Trump kan de Denen en Groenlanders natuurlijk een bod doen. Maar Groenland staat niet op de Deense versie van Funda, en wat Nuuk en Kopenhagen betreft komt het eiland ook niet in de verkoop – ook al dreigt Trump met geweld. De overgrote meerderheid van de Groenlanders voelt er niets voor om Amerikaan te worden. Uit een peiling in 2025 bleek dat slechts 6% van de inwoners dat een goed idee vindt.

Amerikaan worden willen de Groenlanders niet. Onafhankelijk wel, zo bleek uit de peiling begin 2025. Voor Washington zou dat overigens geen slechte zaak zijn, omdat Trump dan zijn volle gewicht kan storten op Groenland, dat evenveel inwoners heeft als de gemeente Woerden. Maar de onafhankelijkheid van Groenland is niet van vandaag op morgen geregeld.

Scenario 3: meer Amerikaanse bases Als het Trump om de veiligheid van de VS te doen is, is annexatie helemaal niet nodig. Kopenhagen en Washington sloten in 1951 een verdrag over de verdediging van Groenland dat de VS opvallend veel ruimte geeft om extra troepen te stationeren op het eiland. Pituffik Space Base, toneel van het omstreden bezoek van vicepresident J.D. Vance aan Groenland in maart 2025, herbergt nu zo’n 150 militairen. In de Koude Oorlog waren er duizenden Amerikaanse soldaten gestationeerd op Groenland.

Het aantal bases kan volgens het verdrag in onderling overleg worden uitgebreid. Een voorwaarde is dat op die bases naast de Amerikaanse ook de Deense vlag wappert. Het is, alle wapengekletter ten spijt, het meest voor de hand liggende scenario en de Denen zijn ook bereid daarover te praten. Kopenhagen heeft bovendien al aangekondigd miljarden extra voor defensie uit te trekken.

Probleem is alleen dat Trump met zijn ‘Amerika heeft Groenland nodig’-verhaal hoog heeft ingezet. De president zal bij gesprekken over een ‘deal’ ongetwijfeld de winning van cruciale zeldzame metalen op het eiland aankaarten. Trump zou Trump niet zijn als hij niet een deel van de extra investeringen in defensie op Groenland zal trachten terug te verdienen. Zo zou hij een nederlaag – Groenland wordt niet Amerikaans – toch als overwinning kunnen verkopen.

Lees het volledige artikel: https://fd.nl/politiek/1582861/aanvallen-kopen-of-investeren-hoe-trump-in-groenland-zijn-zin-probeert-te-krijgen

Raadspraat - Oud en Nieuw 7 januari 2026 om 08:31 Voorlezen Opinie Raadspraat Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, dan denk ik aan de vele gesprekken met inwoners. Gesprekken die soms hoopvol waren, maar vaak ook vol zorgen. Met inwoners die zichtbaar geraakt waren. Boos soms. Verdrietig. Of gewoon moe. Moe van onzekerheid, van veranderingen die snel gaan, en van het gevoel dat beslissingen over hun leven worden genomen zonder dat zij daar grip op hebben.

Bijvoorbeeld de gesprekken over de mogelijke komst van een AZC. Ik sprak inwoners die bang waren voor wat dit betekent voor hun buurt, voor hun veiligheid, voor hun gevoel van thuis zijn. Tegelijk sprak ik ook inwoners die zeiden: ‘We herkennen ons Houten niet meer, we mogen niet wegkijken’. Die juist ruimte voelden om iets te betekenen voor mensen die alles zijn kwijtgeraakt. Die spanning liep en loopt dwars door Houten heen.

Het raakt aan iets fundamenteels: wie we zijn als gemeenschap. Houtens DNA zit in omzien naar elkaar, maar ook in medezeggenschap, duidelijkheid en voorspelbaarheid. Juist daarom waren deze gesprekken zo belangrijk en soms ook zo moeilijk.

Tegelijkertijd stonden we dit jaar voor stevige bezuinigingen. Dat zijn geen abstracte cijfers, dat zijn keuzes die inwoners raken. In voorzieningen, in ondersteuning, in wat wel en niet meer kan. Ik vond het soms schuren tussen wat we zouden willen en wat financieel verantwoord is. En ik weet dat veel inwoners dat ook zo voelen. Het afgelopen jaar was een jaar van keuzes maken. Soms zichtbaar en soms achter de schermen, maar altijd met impact voor onze inwoners. Het college en de raad hebben besluiten moeten nemen die niet altijd makkelijk waren, maar wel nodig.

Als we vooruitkijken naar het komende jaar, zie ik opnieuw grote uitdagingen, maar ook kansen. De vraag zal niet alleen zijn wat we doen, maar vooral hoe. Hoe blijven we dicht bij onze inwoners? Hoe zorgen we voor vertrouwen, voorspelbaarheid en duidelijkheid?

Ik weet dat we niet iedereen tevreden kunnen stellen. Maar ik geloof wel dat we iedereen serieus kunnen nemen. Door te blijven luisteren. Door zichtbaar te zijn. En door eerlijk te zeggen wanneer iets niet kan zonder weg te lopen voor het gesprek.

Als inwoners misschien niet altijd krijgen wat ze hopen, maar wel voelen dat ze ertoe doen, dan blijven we trouw aan wat Houten Houten maakt.

Ik wens u en ons allen een liefdevol jaar, waarin we proberen de verschillen te overbruggen en de overeenkomsten te omarmen.

Karen Heerschop, burgemeester